www.bigsmilerunning.nl

Bigsmilerunning.nl is een feit.
Een kleine stap voor de mensheid.. een grote voor Bigsmilerunning.
Ga naar http://www.bigsmilerunning.nl voor de laatste posts!

Overzicht van de best bekeken posts tot nu toe (1-7-2015).
Even hartstikke serieus..
Last van ondergewicht.. en van bredere schouders..
Een beetje inbinden en letten op prestatieverbetering..
Sorry lichaam.. sorry bilspieren…
Koning van Hoog Soeren…
Lord of the shirts.. (a 4Trails tail)
De Naked Run… voor Pussy Riot
de Midwinter…
Ik mis je.. ik mis je..
Top 5: omgaan met de grootste hardloopgevaren..

Viva Barcelona!!
Camelbak
Daar ga je dan met je goeie gedrag..
De sneeuwroute… in het maanlicht..
Pompen of verzuipen @ de marathon van Eindhoven
“Wacht even.. we hebben een plasser”
Lekker modderen op de Koning van Spanje
Ik ben er helemaal klaar mee.. wat een K-voorbereiding!!
Eindelijk.. de Midwinter Marathon van Apeldoorn
Best training ever!!
Wat je beter kunt laten.. tijdens het hardlopen..
De laatste marathon?
The Midlife Runners
Oh.. oh.. Egmond.. mooie stad.. achter de duinen..
Toen wij uit Rotterdam vertrokken, vertrokken wij uit Rotterdam..

Bergrace by Night: Heuvel op of heuvel af?

De kerkklok luidt ouderwets 11 uur hoog boven het centrum van Wageningen. De halve maan schijnt trots hoog aan de hemel. Om me heen proberen meer dan honderd hardlopers zich warm te houden. Het heeft een paar uur geleden flink gespookt, het afgebroken bewijsmateriaal ligt her en der op het natte kerkplein. Ik schat in dat het niet meer dan 10 graden is. Koud voor de tijd van het jaar. Dit is dan ook geen normale setting. Dit is de Bergrace by night..

20140511-195710.jpg

Naast me staat een man het huppelen op de keiharde muziek. Hij heeft korte broek en shirt met korte mouwen. Daarover draagt hij een grijze vuilniszak van de hema met gaten voor zijn hoofd en armen. Duidelijk geen fashionstatement. Ik krijg het al koud als ik naar hem kijk. Hij zegt lachend tegen me dat het best te doen is en springt nog eens op zijn andere been.

“Waarom zijn de dames zoveel eerder gestart? Vorig jaar liepen ze slechts 5 minuten voor op de mannen. Dat was gezelliger en het gaf je een kans om er nog een paar in te halen. Soms hele hordes..”. Prima een ander onderwerp. Mogelijk kreeg hij het hier wat warmer van. Ik kreeg het ook warm. Dat kwam vooral omdat ik een oude maar fijne trui met capuchon niet over mijn hoofd uit kreeg.

Ik hing hem over het hek. “Weet je het zeker?” zei de nog steeds huppelende man. Ik keek met enige weemoed naar de o zo sportieve trui die ik had gekocht in Washington toen ik nog een twintiger was. Ik droeg hem misschien al 20 jaar. Niet aan een stuk maar toch.. Langs de dranghekken kwam de man van het Leger des Heils al aan lopen. Misschien toch het geliefde kledingstuk nog terug pakken of voorgoed afscheid nemen. Ik knikte naar de vriendelijke soldaat en veegde een verdwaalde regendruppel van mijn wang.

Nog 5 minuten kleumen.. zag ik op de kerkklok. De lokale sportinstructrices hadden al eerder geprobeerd om de toegestroomde hardlopers warm te krijgen. Ik had het enthousiaste stel van afstand een beetje aangekeken. Ze zaten nu vast alweer een tijdje thee te drinken. Ik werd er ook niet echt warm van.. wel koud dus liep ik zelf nog maar weer eens een rondje. En.. deed wat warming-up oefeningen die ik herinnerde van mijn eigen trainers. Wie had dat gedacht? Het moet niet gekker worden.

De start ging vlekkeloos. Je ziet bij het hardlopen eigenlijk maar zelden dat iemand wordt terug gefloten vanwege een valse start. Hier gebeurde dat dan ook niet. Ik liep op met een aantal jongens. Ze gingen snel en toch had ik het gevoel dat ik ze wel bij kon houden. Het was een sterk gevoel wat lang bleef hangen ondanks dat ze langzaam maar zeker bij me vandaan liepen.

Het was donker. De halfvolle maan was bij lange na niet sterk genoeg om mijn pad te verlichten. Hier liep ik dan in mijn eentje. 50 a 100 meter voor me zag ik de knipperende been- en arm-verlichtingen en een enkele hoofdlamp. Ik had helemaal geen licht bij me. Goed.. donker dus.. Op de dijk ging het nog wel. Daar waren genoeg lantaarnpalen. Hier op de landbouwweg tussen de weilanden liep ik met vertrouwen en hoop. Hoop dat ik niet in een gat of ander oneffenheidje zou stappen. En vertrouwen in dat het allemaal wel goed zou komen. Zoals altijd..

Het voelde anders dan voorgaande keren. Waar waren de loeiende koeien in de uiterwaarden? Waar was die spinning instructeur met zijn gele/zwarte renpak? Zelfs het parcours was anders.. leek langer. Bij de provinciale weg, normaal de plek voor vele wachtende automobilisten die dan maar gingen aanmoedigen, stond nu de politie te dreigen om je toch zeker wel tegen te houden. Ik was even bang.. Gelukkig lieten mijn beste vrienden pas achter mij de auto’s weer door.

Nog steeds behoorlijke wind, pal tegen natuurlijk. Niemand om me te ondersteunen, te hazen, uit de wind te lopen of het pad te verlichten. Ik moest dit alleen doen en dus deed ik dat. De gaten vielen reuze mee. Pittig was het laatste deel heuvelop. Ik was alweer vergeten hoe lang en stijl die laatste klim kon zijn. Wel mooi al die honderden waxinelichtjes langs de klim. Ik kon er maar beperkt van genieten. Deze bijna 12km lange sprint had veel van me gevergd. Niet meer de jonge god van een paar jaar geleden, dat was wel duidelijk.

Bij de finish zag ik de eindtijd. Waarschijnlijk mijn snelste tijd op dit parcours. Het deed me weinig. Ik zat er redelijk door heen. Ik wilde snel wat te drinken. Wat energiedrank.. Nee, ik wilde een biertje. Die hakte er ook al in. Eenmaal op adem zag ik op het internet dat ik 8e geworden was in mijn leeftijdscategorie. Ik durfde niet te kijken naar de overall uitslag en nam het inmiddels aangeboden tweede biertje dankbaar aan.

Zelfs dit laatste biertje was eigenlijk al teveel. Misschien ben ik toch wat meer een wijndrinker geworden. Probeerde nog te dansen met wat leden van mijn AV. Ik herkende alleen dat nummer van de Rolling Stones. Het was eigenlijk onbevredigend. Ik word te oud voor dit soort dingen. Wellicht iets om bij stil te staan voor de volgende keer. Nog een laatste keer los op dat oude nummer van Wolter Kroes.. “We zijn erbij en dat is pri-ie-ma..”.. Zo is dat..